[Fic] แต่งเล่น~

posted on 05 Jun 2011 16:23 by ayumiiza

“เฮือก!!”

“อะไรกัน? อายุยี่สิบแล้วยังฝันร้ายอยู่อีกเหรอค่ะ?”

“...ฮะๆ นั่นสินะครับ ^^”

 

ชายหนุ่มที่ใบหน้ามีแต่ผ้าพันแผลยกมุมปากขึ้น ดูไม่ออกว่ากำลังยิ้มหรืออะไรแต่เจ้าตัวก็ยังทำ หญิงสาวในชุดพยาบาลยิ้มกลับให้ ทำไมไม่เหมือนกันนะ รอยยิ้มของผม...รอยยิ้มของคุณ

 

“ว่าแต่ มาปลุกผมมีอะไรเหรอครับ?”

“คุณหมอใหญ่นัดถอดผ้าพันแผลน่ะค่ะ”

“...อ้อครับ...”

“เดี๋ยวอีกซักครู่ใหญ่จะมารับนะค่ะ”

“ครับ...”

 

ร่างของหญิงสาวค่อยๆขยับลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งชายหนุ่มให้อยู่คนเดียวในห้องคนไข้พิเศษ เค้ามองทัศนียภาพรอบๆก่อนจะค่อยๆเดินลงมาจากเตียง ลูบไล้สิ่งของต่างๆในห้อง...

 

...ทำไมเราอยู่แต่ที่นี้...

‘โรงพยาบาลแห่งนี้ พ่อกับแม่ร่วมกันสร้างขึ้นมา’

 

...ทำไมหน้าเราถึงมีแผล...

‘เค้าว่าลูกชายหน้าเหมือนแม่จะดี แต่ตายจริงดูสิ หล่อเหมือนพ่อเลยเนอะ คิกๆๆ’

 

...ผมทำอะไรผิดเหรอครับ...

‘เกิดในวันมหาซวย หน้าก็ดันเหมือนฉัน ไม่ถูกดวงชะตาซะอย่าง ดูซิ! กิจการล่มหมดเพราะแก ไอ้ลูกทรพี!’

 

...พ่อครับ...ผมยังเป็นลูกพ่ออยู่หรือเปล่าครับ...

 

ย้อนไปเมื่อวัยเด็ก

เด็กชายรูปร่างผอมบาง เหมือนเด็กขาดสารอาหาร แต่โครงหน้าดูหล่อเหลาตั้งแต่เด็ก เรือนผมสีดำสนิททำให้ยิ่งดูสมชายเข้าไปใหญ่ ดวงตาสีดำนั้นหม่นหมองตลอดเวลา ตอนนี้รอบข้างมีแต่ผู้ป่วยทั้งวัยเดียวกัน เด็กกว่า โตกว่ารวมไปถึงเหล่านางพยาบาลทั้งหลายที่ประจำการอยู่ที่นี้ก็เข้ามาเล่นทักทายเค้า แต่เค้าดูไม่สนใจเสียเท่าไหร่

ขาเล็กๆค่อยๆก้าวช้าๆ และหยุดลงเหมือนถึงหน้าห้องของชายหนุ่มใหญ่ที่เป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลและยังเป็นหมอศัลยกรรมที่โด่งดังไปทั่วโลก เด็กชายเคาะห้องเบาๆแล้วผลักเข้าไป

 

“พัง! พังมันให้หมด!!!!”

 

เสียงที่ตอบรับไม่ได้เอ่ยถึงเขา บิดาของเด็กชายใช้สายตาที่แข็งกร้าวมองดูแผ่นกระดาษที่มีตัวอักษรมากมายที่เค้าอ่านไม่ออก แต่ดูว่าบิดาของเขาจะเครียดมาก

 

“พ่อครับ ทานข้าวหรือยังครับ?”

“จบกันคราวนี้!!!!”

“พ่อครับ? น้าโซฟีให้มาถาม...”

“...เชน...แกเองเรอะ ไอ้ลูกเวร!!! เพราะแก!!!”

“พะ...พะ...พ่อครับ อย่านะ โอ๊ย!! ผมเจ็บ!! พ่อครับ!!!”

 

แขนเล็กๆถูกกระชากอย่างแรงและผลักกระแทกกับขอบประตู หน้าผากสีขาวผุดผ่องถูกย้อมไปด้วยสีแดงและกลิ่นคาว ตามมาด้วยกระดาษแผ่นหนาที่ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วยัดใส่ปากให้เค้ากินทั้งที่ไม่เต็มใจ เศษกระดาษเต็มคอจนแทบจะลงไปจุกหลอดลม เขาเริ่มหายใจไม่ออก แต่คนตรงหน้าเค้าไม่คิดหยุด…

 

“ท่านหมอคลั่งอีกแล้ว! ไปดึงคุณหนูออกมาเร็ว!!”

“แค่กๆ”

“เพราะแก....เพราะแกคนเดียว!!!!”

“ใจเย็นนะคะคุณหมอ…”

 

เสียงมากมายดังเข้าหาในหูจนจับใจความไม่ได้ แต่เสียงเดียวที่ได้ยินชัดเจนคือเสียงด่าทอตัวเด็กหนุ่มจากปากของพ่อที่ถูกดึงเข้าไปในห้องทำงานแล้ว และนางพยาบาลบางคนช่วยกันทำแผลและพาตัวเขากลับห้องพัก

               

               

...นั่นเป็นอีกครั้งที่เกิดขึ้นเมื่อเด็กชายมาหาพ่อ... 

 

 

สิบห้าปีต่อมาหลังจากเหตุการณ์นั้น

เด็กน้อยเริ่มเข้าสู่วัยเด็กหนุ่ม พอจะเป็นด้านการแพทย์บ้างเนื่องจากอยู่โรงพยาบาลมาตั้งแต่เด็ก แต่หน้าที่ส่วนใหญ่คือดูแลเด็กๆ เค้าไม่ค่อยชอบเด็กเท่าไหร่ แต่พอมองเด็กบางคนที่พ่อแม่ไม่มาเยี่ยมไม่มาดูแลก็สะท้อนภาพเค้าในวัยเด็ก จึงตัดสินใจดูแลด้านนี้เสียมากกว่า เพราะบางแผนกยังยากเกินไปสำหรับเค้า...

 

“พี่ชายอายุเท่าไหร่ค่ะ?”

“สิบแปดปีครับ”

“หนูอายุสิบสามค่ะ...พี่ชาย...ทั้งหล่อและสวยเลยนะคะ!”

“เหรอครับ ^^ แล้วทางไหนมากกว่ากันเอ่ย?”

“...อือ...หล่อค่ะ!! ถ้าพี่ชายไปศัลยกรรม พี่ชายต้องสวยแน่นอนเลยค่ะ!”

“เหรอครับ ^^”

 

ท่ามกลางเด็กน้อยใหญ่ ซีน่าจะติดเด็กหนุ่มเป็นพิเศษ เธอชอบดวงตาและท่าทางใจดีของเค้า ซีน่าเป็นเด็กผู้ชาย...ที่หน้าหวานจนถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงเสมอ แต่เจ้าตัวไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ แถมพูดลงท้ายแบบผู้หญิงไปเสียแทน

เชนก็ชอบซีน่ามาก เด็กที่อายุขึ้นเลขสิบแล้วแต่ยังดูไร้เดียงสาเหมือนสามขวบคนนี้ถูกเอามาทิ้งไว้ไม่มีคนดูแลแบบเค้า ซีน่าจึงดูเป็นเหมือนน้องชายและน้องสาวสำหรับเค้าในคราวเดียวกัน

 

“แล้วซีน่าอยากให้พี่สวยหรือหล่อครับ?”

“อือ...อือ...อื้อ! สวยสิค่ะจะได้เหมือนซีน่าไง!!”

“ฮะๆๆๆ”

“หนูอยากให้ลูกชายน้าสวยเหรอ...”

 

เสียงหัวเราะของทั้งคู่รวมถึงเด็กทั้งห้องกุมารเวชและนางพยาบาลที่คุยกันเสียงพลันดังเงียบกริบ ทั่วทั้งบริเวณราวกับป่าช้ามากกว่าจะเป็นห้องเด็กเล็ก เชนค่อยๆหันใบหน้าที่หล่อแบบหวานๆไปทางต้นเสียง บิดาของเค้าที่มีใบหน้าเหมือนเค้าแต่จะออกไปทางหล่อสมชายเสียมากกว่าอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ...

 

“ใช่ค่ะ!”

“หนูจะบอกว่า ให้ศัลยกรรมพี่ชายหนูสินะ”

“ก็...หนูก็อยากเห็นพี่เชนสวยนะคะ!!!”

“หึ...หึ หึ...หึ”

               

 

...ฝันร้ายมาเยือนตั้งแต่ตอนนั้น... 

 

 

ห้องผ่าตัดกลายเป็นบ้านหลังที่สองของเค้า...เสียงจากทีวีหรือไมโครโฟนค่อยๆเงียบหายกลายเป็นเสียงหวีดร้อง เสียงผู้ป่วย นางพยาบาลในโรงพยาบาลค่อยๆเงียบหาย เหลือแค่ไม่กี่คนในห้องผ่าตัดที่ยังหวังวงเงินก้อนโตจากผู้อำนวยการโรงพยาบาล...

 

...ที่กำลัง...

...ทำศัลยกรรมใบหน้าลูกชายในไส้ของตัวเอง...

...ในวัยสิบแปดปี...

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!”

 

...พ่อครับ...ผมเจ็บ...เจ็บใจจะขาดอยู่แล้ว...

 

“หมอคะ ยาชาหมดค่ะ!”เสียงพยาบาลสาวแทรกขึ้นทำให้ฝ่ามือของหมอใหญ่ชะงักเล็กน้อย แต่แล้วสิ่งที่เค้าทำสร้างความตกตะลึงให้ผู้ช่วยไม่น้อย มือของหมอใหญ่บรรจงจรดปลายมีดลงที่แก้มสีขาวของเด็กหนุ่มจนเลือดค่อยๆออกมา

“ช่างสิ...ผ่าต่อไป”คำตอบทำให้เด็กหนุ่มเบิกตาโพลง น้ำตาพลันไหลออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ นางพยาบาลผู้ช่วยเห็นดังนั้นอดใจเสียไม่ได้ทำท่าจะเข้าไปห้าม

“ไม่ทำก็ออกไป!!!!”สองสาวหยุดนิ่ง มองเด็กหนุ่มที่ร้องขอชีวิตจากทางสายตาแต่แล้วเธอก็เบือนหน้าหนีแล้วส่งอุปกรณ์ทางการแพทย์ชิ้นต่อไปให้กับคุณหมอที่กำลังเลียริมฝีปากที่เต็มไปด้วยเลือด

               

...พ่อครับ...

...ผมยังเป็นลูกพ่ออยู่ไหมครับ...

 

 

สองปีต่อมาหลังจากเหตุการณ์นั้น

สองเท้าค่อยๆก้าวเดินออกมาจากห้องพร้อมกับนางพยาบาลสาวที่เคยเป็นหนึ่งในผู้ช่วยที่ผ่าตัดใบหน้าของเค้า ชายหนุ่มวัยยี่สิบปีเดินตามอย่างช้าๆราวกับไม่อยากจะก้าวขาของเค้า แม้จะถ่วงเวลายังไง ห้องของพ่อเค้าก็อยู่ใกล้เหลือเกิน...

 

“อา...ได้เวลาเปิดผ้าแล้วสินะ...”

 

ชายแก่ฉีกยิ้มกว้างจนน่าขนลุก พยาบาลสาวชะงักสีหน้าเล็กน้อยแต่ก็ยังคงเดินนำชายหนุ่มที่มีผ้าพันแผลปิดหน้าทั้งหน้าเข้ามา ชายหนุ่มเดินตามมาอย่างว่าง่ายและนั่งลงบนโซฟารับรอง

ผ้าพันแผลที่พันหนาหลายชั้นค่อยๆถูกแกะออก จนแผ่นสุดท้ายหลุดออกไป ดวงตาสีดำค่อยๆปรือขึ้น แล้วมองตรงไปยังกระจกที่ตั้งอยู่ตรงหน้า...

 

“...มะ...แม่...”

“ไม่ใช่หรอก...นั่นเจ้านั่นแหละ...เชน...ลูกพ่อ...”

“....ก็นี่มัน....ไม่จริง....”

“สองปีที่แสนยาวนาน...ลูกพ่อ...สวยเหลือเกิน...สวยเหมือนแม่ของเจ้า...”

“เอ่อ...พวกดิฉันขอตัวก่อนนะคะ...”

 

สองพยาบาลสาวดูเหมือนจะเป็นก้างขวางคอจึงขอตัวออกมา โรงพยาบาลแห่งนี้ร้างไปแล้ว...ไร้สิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากเค้า พ่อและนางพยาบาลอีกสองคน พ่อของเค้า...ที่เรียกเค้าว่า “ลูก” แล้ว...

               

“สวยเสียจน...แม่เจ้าคงอาย...”

‘ใช่...ตอนนี้ผมสวยมาก...’

 

“ถ้าซีน่ามาเห็นลูกตอนนี้ หล่อนคงดีใจ”

‘นั่นสินะ...เพราะเธอ ทำให้ผมสวยได้ขนาดนี้’

 

“อ่า...ที่รักของผม...”

“พ่อ...นี่ผม...ลูกพ่อ..........นะ”

 

บิดาไม่ฟังเสียงอะไรอีกแล้ว เค้าค่อยๆกดร่างของลูกชายที่ “สวย” ในสายตาของเค้าลงกับเตียงผ่าตัดที่เค้าใช้ “ผ่า” ลูกชายของเค้า เด็กชายที่รู้ชะตากรรมตัวเองเอนตัวลงอย่างว่าง่าย บรรจงสวมกอดบิดาที่เข้าสู่วัยชรา และโอบรอบคอของบิดาช้าๆ เสื้อผู้ป่วยในโรงพยาบาลค่อยๆถูกปลดอย่างช้าเผยให้เห็นหน้าอกขาวนวล ชายแก่บรรจงลูบไล้แผ่นอกนั้นอย่างช้าๆ บุตรชายคลี่ยิ้มให้บิดาบางๆ แล้วจึงทำบ้าง...ชายหนุ่มยกมือบางขึ้น พร้อมทาบไปยังแผ่นอกของบิดาช้าๆ

 

 

....พร้อมกับคมมีดผ่าตัด.... 

...ที่ใช้ผ่าศัลยกรรมใบหน้าของเค้าเองมาตลอดสองปี... 

 

“ขอบคุณที่ทำให้ผมได้สวยเหมือนแม่นะครับ ^^”

 

 

ไร้ข่าวว่าทายาทคนเดียวของโรงพยาบาลหายตัวไปไหน ซากบางส่วนของโรงพยาบาลถูกเผาไปหลายแห่ง ไม่พบรูปถ่ายหรือสิ่งยืนยันความเป็นเจ้าของ เพราะมีเหตุเพลิงไหม้ ชาวบ้านจึงเรียกรถดับเพลิงและรถตำรวจมา หลังจากทำการสำรวจพบศพของนางพยาบาลสาวสองคนที่ใบหน้าเหวอะหวะ กะโหลกถูกเจาะดึงออกมาแค่สมองให้ห้อยออกมา อีกคนเครื่องในถูกกระชากออกมา ลำไส้สีแดงสดถูกยัดเข้าไปในปากราวกับกำลังกินไส้หมู ทั้งๆที่มันเป็นไส้ของเธอเอง...และเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจสำรวจลึกเข้าไป

 

“พะ! พบศพปริศนาไร้ศีรษะที่ห้องผู้อำนวยการโรงพยาบาล....รายงานอีกครั้ง พบศพ........”

 

 

ปัจจุบัน…….

ณ โรงพยาบาลใหญ่แห่งหนึ่ง ชายหนุ่มผมยาวสีน้ำตาลแดงกำลังอุ้มเด็กน้อยในมืออย่างระวัง หยอกล้อกับเด็กน้อยในอ้อมกอดอย่างเป็นกันเอง จนผู้คุมชั้นผู้ใหญ่กว่าจะอดอมยิ้มกับภาพตรงหน้า

 

“ซีน่า หมดเวลาแล้วจ๊ะ พรุ่งนี้ค่อยมาเข้าเวรใหม่นะ”

“แหมป้าคะ ขอหนูอยู่กับเด็กๆอีกหน่อยไม่ได้เหรอคะ”

“แหม เด็กสาววัยยี่สิบอย่างเราน่ะพักผ่อนเยอะๆดีกว่านะจ๊ะ...อ้อ! อยู่อีกแปบก็ได้ พอดีจะมีนักศึกษาจบใหม่เข้ามาฝึกงาน”